Obiekty

Mlecznik w kolorze srebrnym został wyprodukowany w zakładach Towarzystwa Akcyjnego Fabryk Metalowych Norblin, Bracia Buch i T. Werner (1820-1948) oraz pokryty srebrną powłoką galwaniczną. Informacją tę można odczytać z oznaczenia (sygnatury) widocznego na dnie (od spodu) naczynia: „NORBLIN i S-ka | GLAW. | WARSZAWA”. Na dnie widoczny jest również napis „ZIEMIAŃSKA” świadczący o tym, że naczynie było wyprodukowane na potrzeby kawiarni Mała Ziemiańska. Dodatkowo na dnie wytłoczone zostało także oznaczenie „BM” (tzw. biały metal) mówiące o tym, że naczynie zostało wykonane ze stopu zawierającego około 92% cyny, 6% antymonu i 2% miedzi, następnie pokryte srebrną powłoką. Numer „6628” jest numerem przypisanym wzorowi naczynia produkowanego przez fabrykę.

Naczynie posiada wyodrębnioną, walcowatą stopę. Kształt brzuśca jest prosty, również walcowaty, jedynie lekko zwężający się ku krawędzi. Ucho przyklejone po środku wysokości brzuśca. Ucho jest masywne, walcowate, grubsze w górnej części, lekko wystające ponad krawędź naczynia. Wylew mlecznika również jest masywny, doklejony do brzuśca (widocznie zarysowana granica pomiędzy brzuścem a dzióbkiem). Dzióbek zaczyna się około połowy brzuśca (nieco wyżej) i lekko wystaje ponad jego krawędź. Forma naczynia jest prosta. Krawędź wylewu jest lekko zagięta do środka. Nie posiada ono również żadnych zdobień.

Kawę w Małej Ziemiańskiej podawano „po warszawsku”, czyli w szklankach napełnionych czarnym, aromatycznym płynem do połowy („pół czarnej”). Goście siedzący przy stolikach mogli uzupełnić napój mlekiem według uznania używając mleczników, jak ten widoczny na fotografii. Lokal słynął także z „ziemianek”, jak określano serwowane w nim niewielkie pączki, a także wyrabianych sezonowo w okresie noworocznym faworków oraz firmowych tortów i ciast, które można był zamówić także z dostawą do domu.

Obiekt jest prezentowany w galerii nr 6. „Na żydowskiej ulicy (19187-1939)”, w przestrzeni nawiązującej do wnętrza kawiarni Mała Ziemiańska. Marta Frączkiewicz