Obiekty

Bogato zdobiona oprawa do przechowywania zwoju Estery z inskrypcją w języku hebrajskim. Kształt obiektu jest cylindryczny (odpowiadający zwojowi). Obiekt został ozdobiony rytą, stylizowaną, roślinną kompozycją, która stanowi obramienie dla owalnego pola, na którym umieszczono przedstawienie figuralne. W polu jest widoczny mężczyzna siedzący na tronie. Na głowie ma koronę, a w ręku berło. Przed mężczyzną klęczy (na jednym kolanie) kobieta z pochyloną głową. Pod przedstawieniem widnieje napis w języku hebrajskim:

 אסתר התקרבה ונגעה בקצה השרביט של אסתר / המגילה

(hebr. Estera zbliżyła się i dotknęła główki różdżki | Zwój Estery).

Wzdłuż dłuższego boku kasety znajduje się uchwyt w formie stylizowanej palmety służący do wyciągania zwoju. Na jednym z boków kasety został umieszczony cylindryczny uchwyt służący do zwijania pergaminu.

Mężczyzna widoczny na przedstawieniu to biblijny król Aswerus. Kobieta to królowa Estera. Księga Estery (hebr. מגילת אסתר – Megilat Ester) obok Pieśni nad Pieśniami, Trenów, Księgi Rut i Księgi Koheleta jest zaliczana do tzw. Pięciu Zwojów – pięciu ksiąg biblijnych). Opowiada historię Estery, żony Aswerusa oraz jej opiekuna Mordechaja (Mardocheusza zwanego Sprawiedliwym, hebr. Mordechaj ha-Cad(d)ik, jid. Mordche lub Motche Hacadek), który pokrzyżował plany pierwszego ministra królewskiego Hamana, dążącego do wygubienia wszystkich Żydów w państwie perskim. Księga kończy się ukaraniem Hamana przez powieszenie jego i jego 12 synów oraz objęciem przez Mordechaja stanowiska ministra. Uważa się, że historia Estery może być opisem wydarzeń, które (być może) miały miejsce w połowie V w. p.n.e., ale wśród badaczy nie ma jednak zgody co do historyczności księgi.

W hebrajskiej inskrypcji widocznej na obiekcie są błędy sugerujące, że napisy grawerował ktoś nieznający tego języka.

Historia Estery przez wieki cieszyła się wielką popularnością. Czytanie Księgi Estery w synagodze z ręcznie przepisanego zwoju umieszczonego w ozdobnej oprawie jest ważną częścią obchodów święta Purim (obchodzonego czwartego dnia miesiąca adar, przypadającego na luty–marzec), ustanowionego na pamiątkę opisanego w niej ocalenia Żydów w Persji.

MF