Publiczna Szkoła Dokształcająca Zawodowa nr 10 w Łodzi (nazywana także Szkołą Graficzno-Zdobniczą) w założeniu przeznaczona była dla młodych poligrafów i malarzy ściennych. Od 1931 roku kierował nią Władysław Strzemiński. Pod jego kuratelą stała się miejscem wszechstronnej edukacji w zakresie nowej typografii, nie tylko dla uczniów, ale i dla zawodowych artystów. Program nauczania rozłożony był na trzy lata. Ciągle udoskonalany przez Strzemińskiego, wykorzystywał założenia teoretyczne nowoczesnego drukarstwa. Na każdym roku słuchacze dzielili się na dwie grupy: graficzną i artystyczno-zdobniczą.
Pod koniec 1935 roku Samuel Szczekacz, wraz z Pinkusem Szwarcem (Pinchas Shaar, 1923–1983), Julianem Lewinem (1917–1942) oraz Judą (Jehudą) Tarmu (1919–2000), rozpoczął naukę na wieczorowych kursach prywatnych w Szkole, u Strzemińskiego i Stefana Wegnera. Młodzi adepci uczyli się malować, zaznajamiali się z technikami graficznymi, rzeźbą, fotomontażem, projektowaniem graficznym i typografią.
„[…] Wybrał nas (Pinkusa Szwarca i Juliana Lewina) jako uczniów Władysława Strzemińskiego, a Strzemiński był przecież przyjacielem Brodersona. Obaj byli fanatycznymi wyznawcami awangardy w sztuce. Dlatego wierzyli w młodych. […] Było nas trzech przyjaciół z jednej drużyny harcerskiej: ja, Samuel [Szmul] Szczekacz (to takie polskie nazwisko, że w Izraelu zmienił je na Zur) oraz Julek Lewin, który zginął w getcie warszawskim. Był jeszcze z nami Juda [Jehuda] Tarmu, ale on szybko odpadł. Tak została nas trójka. Trójka młodych artystów, bo myśmy wszyscy malowali. Niestety, jedyna w Łodzi szkoła malarska należała do Wacława Dobrowolskiego, Dobrowolski był wściekłym antysemitą. Nienawidził Żydów i nienawidził Strzemińskiego, bo dla niego to była konkurencja. […] Głośno wtedy było o Strzemińskim, który w 1932 roku dostał nagrodę Łodzi […]. Postanowiliśmy we trzech zwrócić się do Strzemińskiego. Pomógł nam Broderson…” (A. Kuligowska-Korzeniowska, „Ratowało mnie malarstwo…”. Rozmowa z Pinkusem Szwarcem, [w:] „Teatr żydowski w Polsce. Materiały międzynarodowej konferencji naukowej”, red. A. Kulikowska-Korzeniewska, M. Leyko, Łódź 1998, s. 128–130). |
RP
