Barbara Schmid (z d. Guz) urodziła się 11 listopada 1942 roku w Mińsku Mazowieckim. Jej rodzice (ojciec Leon Guz, matka Alicja – z d. Szarfsztejn) byli uciekinierami z getta warszawskiego, a później getta w Mińsku Mazowieckim. Kilka dni po urodzeniu matka pozostawiła Barbarę na schodach budynku przy ulicy Brzeskiej 11 na warszawskiej Pradze. Barbara trafia do domu dziecka. Ks. Boduena. Do końca okupacji przebywa w sierocińcu w Kowańcu k. Nowego Targu. Placówka prowadzona jest przez siostry zakonne, Barbara zostaje ochrzczona – wychowywana jest w duchu katolickim – opiekujące się nią siostry zakonne nie są świadome jej żydowskiej tożsamości. W 1945 roku Barbarę odnajduje matka i zabiera do Warszawy. Losy okupacyjne ojciec Barbary opisał w pamiętniku wydanym pod tytułem „Targowa 64. Dziennik 27.I.1943-11. IX.1944”. W okresie powojennym Leon Guz jest dziennikarzem „Głosu Ludu” oraz „Trybuny Ludu”, gdzie kieruje działem poświęconym zagadnieniom ekonomicznym. Po 1968 roku ojciec Barbary nadal pracuje w „Trybunie Ludu” – jako korespondent zagraniczny gazety zostaje wysłany do Rumunii. W Warszawie Barbara Schmid kończy technikum radiotechniczne i zostaje zatrudniona w Telewizji Polskiej, gdzie pracuje do momentu swojej emigracji w 1972 roku. W Austrii kontynuuje pracę w telewizji. Barbara Schmid jest członkiem Stowarzyszenia Dzieci Holokaustu, po przejściu na emeryturę aktywnie działa jako wolontariusz: pracowała m. in. w domu spokojnej starości w Wiedniu oraz w wiedeńskim archiwum, gdzie zajmowała się opisywaniem okupacyjnej literatury polskojęzycznej, wraz z bratem (Jerzym Guzem) jest zaangażowana w działania na rzecz dziedzictwa żydowskiego Mińska Mazowieckiego. Obecnie mieszka w Wiedniu.
