Helena Schweizer (z d. Horowitz) urodziła się w Mikulińcach na Podolu. Uciekła z obozu przymusowej pracy w województwie tarnopolskim w lipcu 1943 roku, po śmierci rodziców i siostry (zginęli w sąsiednim obozie 10 lipca 1943). Ukrywała się w lesie, potem została zaprowadzona przez Jana Misiewicza do jego kolegi, Michała Ogórka, który ukrył ją wraz z kilkoma innymi osobami w jamie pod ruinami zamku w pobliżu Mikulińców. Ukrywała się tam do 23 marca 1944 roku. Po wyzwoleniu wróciła do Mikulińców i spotkała tam znajomą rodzinę, z którą uciekła na wschód ze względu na oblężenie Tarnopola. Stamtąd wyjechała do Lwowa, gdzie uczyła się w szkole pielęgniarskiej. Po zakończeniu wojny przyjechała do Polski, do Bytomia. Przyłączyła się do stowarzyszenia syjonistycznego, gdzie pracowała najpierw przy pakowaniu cukierków, potem w kuchni. Wraz ze stowarzyszeniem wyjechała do Wałbrzycha, następnie przez Bratysławę, Wiedeń, Sankt Marein w Austrii trafiła do Włoch. Wraz z innymi emigrantami została umieszczona w Cinecittà pod Rzymem. Próbując dostać się do Palestyny, gdzie mieszkał jej wuj — jedyny ocalały członek rodziny, wypłynęła z portu niedaleko Rzymu na statku płynącym do Hajfy. Statek ten został jednak skierowany przez Anglików na Cypr; została umieszczona w obozie w czerwcu lub lipcu 1947 roku. Ze względu na znajomość języka angielskiego w obozie była łączniczką między jego mieszkańcami a Anglikami, pracowała również w przychodni; odwiedził ją tam wuj z Palestyny. 23 stycznia 1949 roku przybyła do Izraela i zamieszkała z rodziną wuja. W jego domu poznała swojego męża, który pochodził ze Zduńskiej Woli a w 1935 roku przyjechał do Palestyny; służył w wojsku, był aktywnym syjonistą. Helena Schweizer w Izraelu pracowała jako pielęgniarka. Ma dwóch synów.
