Chanuka, ośmiodniowe Święto Świateł, upamiętnia zwycięstwo powstańców Judy Machabeusza nad wojskami syryjskimi w 165 r. p.n.e. Po oczyszczeniu Świątyni Jerozolimskiej z pogańskiego kultu i ponownym wyświęceniu ołtarza odnaleziono tylko jedno naczynie z rytualną oliwą służącą do oświetlenia przybytku. Za sprawą cudu oliwy tej wystarczyło, jak głosi tradycja, na osiem dni, czyli do czasu wyprodukowania nowej partii. Podczas Chanuki codziennie zapala się o jedną świecę więcej w ośmioramiennym świeczniku zwanym chanukiją, który umieszcza się w oknach lub przed drzwiami żydowskich domów. Świece zapala najstarszy mężczyzna w rodzinie. W czasie trwania święta nie powinno się pracować ani nawet studiować Tory. Zakazany jest również post (A. Unterman, Żydzi. Wiara i życie, Łódź 1989, s. 223–225).
Lampka chanukowa z kolekcji Muzeum im. Przypkowskich w Jędrzejowie jest
wsparta na czterech nóżkach-kostkach. Ma podstawę kwadratową, profilowaną i puklowaną. Na niej znajduje się wysoki cokół zdobiony festonami. Trzon w formie kolumny z dekoracjami z motywem roślinnym;, na której umieszczony jest kielich dekorowany festonami. Stożkowa nastawa ma cztery ruchome segmenty, do których zamocowane są po dwa wygięte pod kątem prostym ramiona, zakończone wazowymi tulejkami dekorowanymi festonami. Całość zwieńczona jest kulą z płomieniem. Od frontu zawieszony został dodatkowy palnik (szames), z drugiej strony znajduje się dzbanuszek do nalewania oliwy.
Przedmiot jest sygnowany: okrągłe sygnatury „PŁ”, „głowa w kokoszniku”, owalna „głowa w kokoszniku, próba 84”.
Tego typu świeczniki chanukowe o kolumnowym trzonie i z dekoracją o motywach klasycystycznych były dość popularne wśród złotników warszawskich okresu międzywojennego.
Świecznik zakupiono do zbiorów jędrzejowskiego muzeum od Zofii Makomaskiej z Warszawy.
