Obiekty

Świecznik na okrągłej, wypiętrzonej stopie z trzonkiem, z którego wychodzą cztery pary ramion; u ich szczytu znajduje się osiem tulejek, wszystkie na tej samej wysokości. Pod tulejkami dwie poprzeczne belki poziome: jedna część łączy wszystkie ramiona po jednej stronie, druga po przeciwnej. Trzonek zwieńczony został gwiazdą, na której osadzona jest dodatkowa tulejka, najwyższa. Podstawa ze sklejki, w której znajduje się otwór. Obiekt datowany jest na okres przed 1939 r.

Dar Mariana Czubowicza. 

Lampy chanukowe wykonywano z mosiądzu, srebra, drewna lub porcelany, z tylną ścianką w formie kraty zdobionej motywami roślinnymi, biblijnymi, bądź zwierzęcymi.

Świecznik chanukowy zapala się w święto Chanuka w domach i synagogach codziennie po zachodzie słońca, zaczynając od lewej strony i dodając każdego wieczoru jedno światełko więcej. Często podczas świętowania śpiewana jest pieśń „Maoz cur” (hebr. twierdza ze skały). 

Świecznik umieszcza się w pobliżu drzwi lub okna, by był widoczny z zewnątrz, jego płomień nie może palić się krócej niż pół godziny. 

Ze względu na radosny charakter święta nie wolno w tym czasie pościć. Dzieci dostają tzw. chanukowe pieniądze lub prezenty. Z historii o cudownej oliwie wypływa morał, że wszystkiemu co czyste, choćby było bardzo małe, Bóg przydaje mocy rozświetlenia dalece przekraczającej człowiecze możliwości.

NR