Tefilin (hebr., „przedmioty modlitewne”), czyli filakterie, to dwie otwierane skórzane szkatułki, które zgodnie z żydowską tradycją mężczyźni zakładają podczas porannej modlitwy szacharit na czoło i rękę. Nakaz ich noszenia zawarty jest w Torze, w wersecie odnoszącym się do nakazu Boga: „Przywiążesz je do swojej ręki, jako znak. Niech one ci będą ozdobą przed oczami” (Pwt 6,8). Tefilin używane są tylko w dni powszednie. Niekiedy przechowuje się je w ozdobnych kasetkach z ornamentem roślinnym i geometrycznym. Wykonywane były ze skóry koszernego zwierzęcia, najczęściej wołowej (zob. więcej na: https://www.jhi.pl/artykuly/tefilin-swiete-przedmioty,2314, dostęp: 15.12.2023).
Tefilin ze zbiorów Muzeum Wsi Lubelskiej przeznaczony jest do zakładania na głowę (hebr. tefilin szel rosz). Umieszczano go na czole i przywiązywano rzemieniem z tyłu głowy. Ma postać skórzanego pojemnika w kształcie sześcianu przymocowanego do podstawy zszytej z kilku warstw skóry. Pojemnik składa się z czterech segmentów, a w każdym z nich znajduje się zwitek pergaminu z hebrajskim fragmentem Tory (Wj 13, 1–10, Wj 13, 11–16, Pwt 6, 4–9, Pwt 11, 13–21) zawierającym religijny nakaz odnoszący się do ich używania. Na dwóch przeciwległych ściankach wytłoczona została hebrajska litera „szin”, będącą inicjałem jednego z określeń Boga (Szadaj – Wszechmogący). Litery te nie są identyczne: jedna ma trzy ramiona, druga zaś cztery, co zapewne miało znaczenie magiczne i symboliczne. Przedmiot stanowi połowę kompletu składającego się z dwu osobnych pojemników (hebr. batim) z rzemieniami, z których jeden był przytwierdzany do głowy, a drugi do ręki. Na prezentowanym tefilin widnieją pozostałości czarnej farby. Przez brzeg podstawy przewleczone są pasy rzemienia.
Przedmiot został podarowany Muzeum Wsi Lubelskiej w 1987 r. przez mieszkankę miejscowości Markuszów (powiat puławski, województwo lubelskie).
