Obiekty

Ulotka w języku jidysz wydrukowana ramach jednej z akcji oświatowych prowadzonych przez Polski Związek Przeciwgruźliczy.

Polskie społeczeństwo w okresie międzywojennym znajdowało się w bardzo złej kondycji zdrowotnej. Powszechne zubożenie i nieodpowiednie warunki sanitarne sprzyjały rozwojowi chorób zakaźnych, m.in. gruźlicy. Problem był na tyle poważny, że organy administracji państwowej oraz zakłady opieki medycznej i organizacje prozdrowotne musiały podjąć intensywną akcję leczniczo-profilaktyczną w skali całego kraju. Z danych Małego Rocznika Statystycznego z 1928 r. wynika, że wskaźnik zgonów spowodowanych gruźlicą wynosił 18,8 na 10 tys. mieszkańców. Stawiało to Polskę na drugim miejscu w Europie (po Węgrach) pod względem śmiertelności spowodowanej przez tę chorobę.

Gruźlica nie była na ziemiach polskich problemem nowym. Na terenach Królestwa Polskiego pierwsze Towarzystwo Przeciwgruźlicze powołano już w 1890 r. w Poznaniu. Do końca wojny w 1918 r. w skali kraju działało już 14 stowarzyszeń, a w r. 1928 liczba ta zwiększyła się do 136. Były wśród nich także organizacje żydowskie, takie jak Żydowska Liga Przeciwgruźlicza Rzeczypospolitej Polskiej „Atil” oraz powołane z jej inicjatywy Żydowskie Towarzystwo Przeciwgruźlicze „Brijus – Zdrowie” w Otwocku. Ich zadaniem była szeroko zakrojona działalność edukacyjna, gromadzenie danych na temat kondycji społeczeństwa, a przede wszystkim niesienie pomocy medycznej i niekiedy materialnej chorym i ich rodzinom. Organizacje walczące z gruźlicą były od 1925 r. zjednoczone w Polskim Związku Przeciwgruźliczym.