Jerzy Bergman, urodził się w październiku 1948 roku w Tarnowie. Rodzice przeżyli drugą wojnę w ZSRR (matka w Uzbekistanie, ojciec na Syberii). Jerzy był wychowywany w ścisłym kontakcie z religią i tradycją żydowską: wraz z ojcem uczęszczał do domu modlitwy, świętował bar micwę, w domu zachowywana była koszerność oraz obchodzony szabas. Dorastając Jerzy obserwował stopniową emigrację poszczególnych członków społeczności żydowskiej powojennego Tarnowa. Rodzice Jerzego prawdopodobnie planowali emigrację w 1956 roku, która jednak nigdy nie doszła do skutku (w ich mieszkaniu stała zapakowana, przeznaczona na wyjazd radziecka lodówka zakupiona). Po ukończeniu szkoły podstawowej, gdzie był jedynym dzieckiem żydowskim, podejmuje naukę w Technikum Mechanicznym, wtedy też po raz rozpoczyna swoje zainteresowania fotografią – jego zdjęcia publikuje „Dziennik Polski” i „Gazeta Krakowska”. W 1965 roku Jerzy chce wyjechać do Izraela, rodzice się nie zgadzają. Jerzy odwiedza ambasadę Izraela – prosi o wpłynięcie na postawę rodziców, bezskutecznie. W sierpniu 1967 Jerzy przypadkowo poznaje uczestników ostatnich kolonii letnich organizowanych w przez TSKŻ w Żabnie w powiecie tarnowskim. Wśród uczestników kolonii furorę robią numery magazynu „Paris Match” przywiezione z Belgii przez wuja Jerzego. Czasopisma zawierają reportaże fotograficzne z wojny sześciodniowej. Jerzy uczestniczy w publicznych demonstracjach w Tarnowie, jest wielokrotnie przesłuchiwany przez funkcjonariuszy milicji obywatelskiej: oskarżany jest o rozpowszechnianie ulotek. Dla Jerzego Bergmana emigracja nie była zaskoczeniem. 22 listopada 1969 roku wyjeżdża do Wiednia, a stąd do Danii. Chociaż początkowe plany emigracyjne dotyczyły Izraela, postanawia zostać w Europie ze względu na rodziców, którzy zostali w Polsce.
