Jadwiga Sawicka (ur. w 1959 roku w Przemyślu), artystka interdyscyplinarna tworząca się wszystkim obrazy, jak również fotografie, instalacje i obiekty, kuratorka i wykładowczyni.
W 1984 roku ukończyła Akademię Sztuk Pięknych w Krakowie, dyplom obroniła w pracowni prof. Jerzego Nowosielskiego. Jej prace z lat 80. XX w. nie istnieją – artystka przemalowała je lub zniszczyła warstwę malarską, nie będąc zadowoloną z efektów swoich działań.
Od połowy lat 90. artystka zaczęła tworzyć dzieła, których idea stała się jej znakiem rozpoznawczym i którą rozwijała przez kolejne lata. Zainteresowała się obrazowaniem tekstu, malując fragmenty zdań lub pojedyncze słowa zaczerpnięte z mediów czy reklam, dużymi, czarnymi literami najczęściej na jednolitym cielistoróżowym tle, choć z czasem zaczęła zmieniać jego kolory. Ten sposób obrazowania, a w szczególności kontrast między napisem a tłem, stał się cechą rozpoznawczą jej twórczości. Jak sama powiedziała: „Interesują mnie różne stopnie oddalenia od intensywnego, czystego koloru, także sprzeczność istniejąca w tym rozbieleniu: kolory «pastelowe» w intencji mają ujmować subtelnością, w praktyce często są mdłe, ale ta mdłość w kontraście ze zdecydowaniem liter tworzy interesujące mnie napięcie” („Szlachetny język malarstwa” – rozmowa Małgorzaty Jurkiewicz i Michała Jachuły z Jadwigą Sawicką, w: „Co po Cybisie?”, red. M. Jachuła, M. Jurkiewicz, katalog wystawy w Zachęcie – Narodowej Galerii Sztuki, Warszawa 2018, s. 302). Swoje „pisane” prace początkowo maluje na płótnie, potem także umieszcza w druku na różnego typu nośnikach, jak taśmy, billboardy, pudełka, plakaty, ołówki, ulotki.
Drugą niezwykle charakterystyczną dla Jadwigi Sawickiej grupą dzieł, które tworzy w różnych technikach, są prace przedstawiające ubrania. Artystka stworzyła serię plastelinowych rzeźb, a także obrazy i fotografie, zarówno wielkoformatowe, jak mniejsze, których tematem są pozbawione właścicieli części garderoby. Dla autorki są one znakami historii i obecności ich posiadaczy „One […] pozostają skorupą, opakowaniem, które było ożywiane tym, że ktoś je nosił” (z cytowanego wywiadu).
W ostatnich latach artystka tworzy malarskie okładki przede wszystkim książek o sztuce, ale także do woluminów o inne tematyce, nadając im wtedy autorskie tytuły.
W 2013 roku Jadwig Sawicka otrzymała Nagrodę im. Jana Cybisa, a w 2016 – Nagrodę im. Katarzyny Kobro, jej prace znajdują się w zbiorach wielu polskich instytucji.
Małgorzata Bogdańska-Krzyżanek
