Pnina Segal urodziła się w 1928 r. w Łodzi jako Lusia Komuszynek (Kałuszyner?). Jej ojciec, Maksymilian, był właścicielem fabryki tekstylnej. Matka, Maria z d. Landau, studiowała na uniwersytecie, znała język francuski. Jedyny brat Pniny Segal zmarł na szkarlatynę przed jej urodzeniem.
Po wybuchu II wojny światowej i wkroczeniu Niemców do Łodzi, rodzice Pniny Segal zdecydowali o wysłaniu córki do rodziców jej matki mieszkających w Piotrkowie Trybunalskim. Po pewnym czasie do Piotrkowa przenieśli się również Maksymilian i Maria. Po rozpoczęciu deportacji z Piotrkowa rodzice matki oraz jej brat trafili to Treblinki, zaś ojciec zmarł prawdopodobnie na Tyfus. Kiedy matka Pniny Segal zabrana została z piotrkowskiego getta do przymusowej pracy w fabryce amunicji w Skarżysku, dziewczynka została pod opieką ciotki Sali.
Przez pewien czas Pnina Segal wraz z ciotką i jej córką Janką ukrywały się przed deportacjami. W czasie jednej z wywózek zabrane zostały jednak do obozu w Bliżynie, stamtąd zaś, w lipcu 1944 r. do Auschwitz-Birkenau. Pnina Segal mimo bardzo młodego wieku, prawdopodobnie w wyniku przeoczenia, przeszła selekcję na rampie obozowej. Po pewnym czasie pobytu w Birkenau w obozie zginęły Sala i Janka. Pniną Segal, aż do wyzwolenia przez Rosjan, opiekowały się kobiety z bloku. Była jedną z najmłodszych więźniarek, które przeżyły obóz.
Przez sześć tygodni, aż do momentu połączenia z matką, która przeżyła obozy w Skarżysku i Częstochowie, Pnina Segal przebywała w mieście Oświęcim pod opieką rodziny Nowaków. Niedługo potem Pnina Segal i jej matka opuściły Polskę i przez Niemcy dotarły w 1947 r. do Izraela. Obecnie Pnina Segal często odwiedza Polskę, zarówno prywatnie, jak również w ramach spotkań z młodzieżą dotyczących edukacji o Holokauście.
